De financiële crisis en de daaruit voortvloeiende vertrouwenscrisis bij consumenten, bedrijven en bancaire instellingen raakt de stedelijke (her)ontwikkeling en de gebiedsontwikkeling in z’n geheel knetterhard.

In een aanzienlijk aantal projecten stagneert de voortgang en staan publiek-private samenwerkingen onder druk of worden zelfs ontbonden. In bijna alle vastgoedsegmenten treedt vraaguitval op en in veel sectoren ontstaat leegstand.

Ik stel mij de vraag; hoe buigen we de huidige voortgang in de stedelijke (her)ontwikkeling in Nederland om naar vooruitgang? Discussieert u met mij mee? Reageer op dit thema of op de onderstaande vraag.

De als conjunctureel beschouwde crisis maakt versneld een aantal meer structurele trends aan de vraagzijde van de gebieds- en vastgoedwereld duidelijk. Maatschappelijke ontwikkelingen zoals automatisering, outsourcing en Het Nieuwe Werken die leiden tot minder vraag naar kantoorruimten en bedrijfsruimten voor productiedoeleinden. Daar staat tegenover een groeiende vraag naar ruimte voor consumentendiensten. Internetverkoop en veranderend gedrag van consumenten zetten de traditionele fysieke retailmarkt onder druk maar scheppen vraag naar ruimte voor logistieke diensten en ruimtes voor webshops en op beleving gerichte retailcentra.
Op de woningmarkt is vooral het gebrek aan vertrouwen van de consument in de toekomst een groot probleem. Behoud ik m’n inkomen? Kan ik m’n huis wel verkopen? Wat doen de huizenprijzen in de toekomst? De woonconsument hanteert nu de stelling: ‘als je geknipt wordt moet je stil blijven zitten’.

En wat doen de traditionele hoofdrolspelers in de gebiedsontwikkeling, de gemeenten, woningebouwverenigingen en de ontwikkelaars? Naar het zich laat aanzien zullen gemeenten in de toekomst wat minder snel met een actieve grondpolitiek hun leidende rol opeisen. De veranderende rol van de woningbouwverenigingen maakt hun tot een volgende partij. Alle ballen dan maar op de marktpartijen? Of zijn we binnen afzienbare tijd allemaal onze eigen opdrachtgever?